Πέμπτη, 8 Σεπτεμβρίου 2005

Χωριστά

Μοιάζει με γη σκοτεινή...
Θέλει να ζει χωρίς ψυχή...
Τη βρήκα ένα βράδυ
που έκλαιγε δίχως σκοπό
κι αν λέει μ' αγαπάει, εγώ τη μισώ!

Κοιτώ στον καθρέφτη
το ίδιο γνωστό σκηνικό:
Σκιές με δυο μάτια
που πάντοτε μένουν εδώ...

Τους λέω να φύγουν μακριά,
μα αυτές με αισθάνονται
Φοβάμαι να δω
η αλήθεια πονάει...

...Κι είχα μόλις πιστέψει πως μπορούσα να ζω
από αυτή χωριστά...

Μοιάζει με ανάσα
που πνίγει μια ευχή...
Ποτέ δεν της είπα
να είναι για μένα εκεί!

Μα εκείνη πάντα πιστή,
μ' αγγίζει, με νικά...
Τι κι αν τη διώξω,
με κυνηγά!

Νομίζω είναι αργά
να κόψω τους δεσμούς...
Θα μείνω εδώ
κι ας ζήσω διπλά!

...Κι είχα μόλις πιστέψει πως μπορούσα να ζω
από αυτή χωριστά...

1 comments:

Rikochet είπε...

Πολύ περιπλανιέσαι τελευταία...

Και καλά κάνεις, βέβαια.

Πρόσεχε, μόνο, μη χαθείς, και μετά ψάχνεσαι. Είναι πολύ εύκολο, όπως, υποθέτω, ξέρεις...

Δημοσίευση σχολίου