Οδοστρωτήρας

Ο οδοστρωτήρας του χρόνου περιδιαβαίνει.
Περνά ήσυχα.
Κινείται σταθερά.
Πατά αθόρυβα.
Απομακρύνεται νωχελικά.

Ο οδοστρωτήρας του χρόνου ισοσκελίζει.
Αποδυναμώνει τα πάθη.
Παρασύρει τις σκιές.
Ισιώνει τις καμπύλες.
Συγκεντρώνει τις χαρές.

Ο οδοστρωτήρας του χρόνου συγχωρεί.
Καταχωνιάζει τις αρνήσεις.
Ξεσκονίζει τα εικονοστάσια.
Αποσύρει τις ταμπέλες.
Φωτίζει τις ντουλάπες.

Ο οδοστρωτήρας του χρόνου δημιουργεί.
Χώρο να αλλάξεις.
Θέληση να δεις.
Κουράγιο να ονειρευτείς.
Έμπνευση προς εαυτόν.
Όρεξη για αλλήλους.

Ο οδοστρωτήρας του χρόνου υπάρχει.
Ευτυχώς.
Έτσι μόνο αντέχεται η ζωή
με τις τόσες αλλαγές,
τις τόσες περιπλοκές, 

τις τόσες θύμησες, 
τις τόσες χάρες.

Εγώ· που ήθελα μόνο να ανήκω κάπου 
και ταυτοχρόνως να μη δοθώ πουθενά.
Εσύ· που ηθελες μόνο να σου ανήκω 
και ταυτοχρόνως να μη μου δοθείς.

Ξένοι στον ίδιο πλανήτη και 
-ειλικρινώς- 

τυχεροί,
παραμένουμε ξένοι.

Παλίρροια

Να βουτούσα τα πόδια·

να πατούσα στα χέρια·

να 'χανα τ' ακρoδάχτυλα στα ύψη της παλίρροιας:

Να μη μετρώ γωνιές κι αποστάσεις,

παρά να τρέμω από προσμονή

για να βρεθώ στο χάος…

"Lady in the Water" by Toni Frissell

Ριζόχαρτο

Το κάρβουνο έτριζε πνιχτά μες τ' ακροδάχτυλα του Αγοριού.
Το μεσημέρι εναπόθετε εαυτόν στην αγκαλιά της ιστορίας,
κι εγώ αναμασούσα μ’ εμμονή την πρωινή μου αερόφουσκα.
Κι ήταν το σκούρο τρίμμα μυροβόλημα για να ξεσκίζει την κλεισούρα,
και το μειδίαμά του άκαμπτο, στο στόχο του δοσμένο:
θα μου σχημάτιζε έναν πρίγκιπα· θα τον απόθετε στον τόπο του·
πτωχό από παλάτια κι άλογα, μ’ ένα τρανό γαρύφαλλο για έγνοια.

Πα στο λευκότατο ριζόχαρτο, χρωματισμοί του μαύρου·
κι εγώ ανυπόμονα κρατούσα τη σειρά στο χτύπημα των ρολογιών.
Και το Aγόρι πάνοπλο, κάρφωνε στη μονοτονία μου ίντριγκες σχημάτων:
δεν είναι, δα, αθώες οι γραμμές σα γίνονται καμπύλες·
κι ούτε οι γωνιές ενδείκνυται να μένουν αναπάντητες.
Του κάκου, όμως, εμμονή: απόκριση δε δόθηκε.

Κι έτσι και έγινε, με μιας, στην τόση αποσύνθεση,
με μια καρδιά πεντάρφανη κι ένα μυαλό στους έξι ανέμους,
κι έμεινε ατέρμονα ατέλειωτο ένα πτωχό μ' αθώο σχέδιο:
βορά εξ’ ημισείας κολπωμένη σε προσδοκία και κατάπληξη.

Κι ο έρμος παρ' ολίγον πρίγκηψ μου, που έτσι δε χάρηκε το βιός του,
παρ’ ότι δεν εκλείψαν απ' τη γη ούτε τα ωραία υλικά μηδέ οι καλοί τεχνίτες,
παρηγορείται ολημερίς, όπως κι εγώ μαζί του, μ’ ένα ριζόχαρτο παρέκει:
στους κόλπους του γεννήθηκε, λαμπρή, η πιο αγνή Βασιλοπούλα.

Ευχή

Αν είχα μια στερνή ευχή,
θα ήταν να σε ξαναγνώριζα.
Σήμερα, ως έχω. Σήμερα, ως είμαι.

Να σε κοιτούσα ολιμερίς,
να έσβηνες τα μάτια μου,
δίχως πνοή, να μη θωρούσα
παρά την έκφραση του πόθου μου.

Να σ’ ακουμπούσα τρυφερά,
να σ' ένιωθα στα δάχτυλα,
δίχως να μου 'φερνες πια ήττες:
μόνο ένα πρόσχαρο φουστάνι.

Να σε κρατούσα σταθερά,
ελεύθερο το δέρμα μου,
και δίχως συστολή, γλυκά,
να ζούσαμε μια βόλτα αμμουδερή.

Αν είχα μια στερνή ευχή,
θα την απέθετα στα χέρια σου.
Σήμερα, ως έχεις. Σήμερα, ως είσαι.

"When You Wish Upon A Star" by Joel Robinson

Απόνειρο

Περπάτησα τη σκέψη μου στα χνάρια σου,

αέναα σκοτεινή και Σιδηρά μου Μεραρχία,

κι ήταν πρωί Σαββατιανό, γένηκε λιόγερμα,

κι εγώ ακόμα σε θωρούσα μαγεμένη.

 

Αντήχησαν στο νου στενές οι αρβύλες σου:

σαν υπνοβάτη αρχοντικού, σαν αποστάτη, 

κι έμεινα εκεί ν’ απολαμβάνω ένα απόνειρο,

τόσο στεγνό που το αγνόησε κι η Λάχεσις.

 

Κι είναι κι η θλιβερή φιγούρα του Αιγέα σου,

θαρρείς γι’ απώλεια την κάθε σπιθαμή του:

του δώσαν στέμα κι ένα γόνο για παράσημο,

κι άφησε πίσω του πελάγη δυστυχίας.

 

Έτσι κι εγώ, για να τιμήσω την εξάρτηση,

καμιά φορά περιδιαβαίνω υπονόμων.

Μ’ ένα τραγούδι ερωτικό για ψυχανάλυση 

θα ενσαρκώνω την Πυθία των αιώνων...

B-Movie

Βουβός αποστάτης,
βαριά οπλισμένος
με γνώμες, με θύμησες,
με λέξεις κι εικόνες,
αφήνει το στίγμα του
κρυφά στη Σταδίου,
με ένα του βλέμμα
χωρίς να μιλά.

Σκυφτός μετανάστης,
πικρά φορτισμένος
με πλοία, με θάλασσες,
με κρύα κι αρμύρες,
ζητούσε το δίκιο του
στην άκρη ενός κάδου,
πατώντας σακίδια
χωρίς να κοιτά.

Πνιγμένος συνένοχος,
βαθιά προδομένος,
με σκύλους, με χίμαιρες
με ψάρια και φύκια,
μαρτύρησε πρόσφατα
την άκρη του νήματος
σ’ αυτούς που δεν ήθελαν
να δουν πιο μπροστά.

Κι εγώ που νοστάλγησα
να ζήσω το σήμερα,
με χρώμα, με νόημα,
μ’ ελπίδες και τύχες,
στερνή συνιστώσα
του άδικου εγκλήματος,
θα κρύβομαι αιώνια
σε φράσεις θεώριες.

Alfajor

Σου στέλνω ολόχρυση
τη Γηραιά μου Δυστοκία,
μήπως γλυκάνεις μ’ Αλφαχόρ
τις ζώνες της Αυτονομίας σου.

Πώς να τη σώσω, πια, κι εγώ,
έτσι ταλαίπωρη που δέρνεται
- πότε σε τσέπες, πότε σ’ ερμάρια -
μήπως και τέξει μια σχισμή;

Κι είναι κι η λίστα Αναρχίας,
σε πάπυρο ελιάς σωτήριο.
Χάρη σ’ αυτόν έγινες μνεία:
έλαβες ύδωρ∙ απέθνησκες «Λέον».

Τι κι αν σε θαύμασα ευλαβικά,
θωρώντας τους κατάματα.
Στην καύση του δένδρου της σοφίας,
ανέγγιχτη θα μείνει η ρίζα του κακού.

Ενέχυρο

Κραίνουμε στον ίδιο ουρανό:
εγώ να φτιάχνω σήματα καπνού,
κι εσύ να στέλνεις σήματα του Μορς.

Πλέουμε στα ίδια κανάλια:
εγώ τραβώ αδιάκοπα κουπί,
κι εσύ ακίνητος, στη βάση του κοντρόλ.

Μυρίζουμε τον ίδιο αγέρα:
εγώ τα γιασεμιά και τα κυκλάμινα,
κι εσύ τη ζαλισμένη αιθαλομίχλη.

Βιώνουμε διακαώς τους ίδιους πόθους:
εγώ αρματωμένη στο αντάρτικο,
κι εσύ στα χαρακώματα του νου σου.

Χαζεύουμε τους ίδιους τοίχους:
εγώ τα πλουμιστά κεντήματα της φαντασίας,
κι εσύ την πόλωση των όσων δε νουνίζουν.

Μα είμαστε κι οι δυο αστοί και μας νομίζουν ίδιους.
Σε ποια γωνιά ν’ αφήσω ενέχυρο την χλαίνη μου,
να μη χρεώνομαι ολημερίς ανθρώπους σαν εσένα;

Άσμα Λαϊκόν

Κοιμώμενα τα όνειρα,
καμιά φορά αρέσκονται
σε σύνδρομα εφιαλτικά
να μπλέκουν το μυαλό.

Τα χρόνια, κι αν κυλήσανε,
δεν έσβησαν τα βήματα
που φτάνουν το κατώφλι σου
σαν πάντοτε ζεστά.

Μα οι αποφάσεις μένουνε,
στητές, να μου θυμίζουνε
πως φέτος μας ξεπέρασαν
κι οι δεκατρείς χειμώνες.

Γι’ αυτό κέρνα με κώνειο
να σβήσει το σημάδι σου,
μήπως ακούσω ψύχραιμα
τα νέα για το γάμο σου...

"One Day" (2011)

Αίας

Το σκότος που μας μύησε ευλαβικά να σκύβουμε.

Το τραύμα που ειρωνεύτηκε, σαν είδε τα φτερά.

Το σθένος που μας γέλασε πως θα'ρθει, μα δε φάνηκε.

Τη βάρκα που ναυλώσαμε, κι έμεινε στις ακτές.

Αυτά θυμούμαι σήμερα,

στη στάλα του Δεκέμβρη σου

που σε κρατώ αντάμα μου

ζεστά και τραγουδώ.

Τα καταγράφω στο χαρτί,

τα περπατώ στο βλέμμα

τα καίω με τη φλόγα μου

σα να'ταν μυστικά.

Όλα ετούτα, σήμερα,

πόσο κουτά μου φαίνονται:

που μένουμε αλάργα τους
να ζήσουμε ξανά.

"245" by Justyna Kopania

Τέσσερις Λέξεις

Πλέουμε μόνοι τον κούφιο κόσμο των δωσίλογων,
σαν κληρονόμοι ενός πλοίου φορτηγού:
θεόρατου, δυσκίνητου, που τρέμει τις σπιλιάδες.
Κι εμείς, με βλέμμα πλευρικό, θωρούμε το σοβράνο.

Κι εγώ στεγνή, με μπόσικη τη μπίντα του μυαλού,
σε μια γωνίτσα ασφαλή απ’ τη μαρέα,
τρέμω στη σκέψη ότι νικήθηκα απ’ το φόβο
πως θα περάσω τη ζωή που φτιάχνω άναυτη.

Κι αφού δε μένει παρά να βιώνω συμβουλές,
σε μια θολή βουτιά στην όαση του νου μου,
σαν σε στιγμή παροξυσμού, ατέρμονου κι αλλοτινού,
θα σε προτρέψω με το βλέμμα να γενείς η αλλαγή σου:

Να δεις σα σύμβαση κάθε δομή που αγγίζεις.
Να κάνεις ευκαιρίες τα πάθη που τσαλαπατάς.
Να λούσεις με αλμύρα τη γάστρα της καρδιάς σου.
Να το τολμήσεις σήμερα να ζήσεις πιο απλά.

Δίχως πισωγυρίσματα σε σκιερούς ανθρώπους.
Δίχως σειρήνες που αδημονούν να υποκύψεις.
Δίχως υποκινήσεις για αγκαλιές σπασμωδικές
Δίχως σκιρτήματα παιδιάστικα στα πίσω θεωρεία.

Ένα πρωί. Ένα τηλέφωνο. Τέσσερις λέξεις.
Τίμια αποφασισμένες να μη μείνουν αναπάντητες.
«Θέλω να σε δω»
Τα πράγματα είναι απλά: πλέουμε τον κόσμο που επιλέγουμε.

Κραυγή

Είσαι ακόμα νέος κι όμορφος, καλέ μου:
τα χέρια σου θα βάσταγαν το πιο βαρύ ατσάλι,
τα πόδια σου θ' αντέχανε στην πιο γερή πορεία
τα μάτια σου θα έβλεπαν πιο πίσω απ’ το φαίνεσθαι

Μα έχεις όνειρα βουβά και αιωνόβια,
και μια παλάμη άεργη που αβέβαιη θρηνεί
τα δυο σου γόνατα, που σέρνεις πέρα δώθε
χωρίς να βλέπεις πως το φως έχει πεισμώσει.

Έχεις μαθήματα ακόμα να περάσεις
που δε θα γίνουν κάδρα στο γραφείο.
Ούτε σε βρήκε η ζωή στον κορεσμό της
κι ας νιώθεις να σιχάθηκες τους ξένους.

Η Ανατολή δεν είναι μάθημα οκνηρό
για να σαλεύεις μυστικά και πίσω από βιβλία.
Κι αν είχα μια κραυγή για κάτι να σου φώναζα
θα βούρκωνε στο «Νιώσε, διάολε, Πράξε!».

Δυνατός δεν είναι αυτός που προσπερνά
το έντονο συναίσθημα, τον πόνο και την έκθεση.
Δυνατός είναι αυτός που ακόμα προσπαθεί.
Δίχως μιλιά. Με κόντρα γραίγο. Με μόνο φως τη σκέψη.

Το Γραμματοκιβώτιο

Τα δειλινά, μετά την ψυχοφθόρα ημέρα μου,
κι αφού καταλαγιάσουνε οι ήχοι της ρουτίνας,
αποζητώ την αστική γαλήνη μου στο Γραμματοκιβώτιο.

Ανοίγω ευλαβικά το σκοτεινό πορτάκι
να ξεχυθεί το φως στα γρηγορόσημα:
να γίνουν οι μουτζούρες μας προορισμοί κι ονόματα.

Κι είναι μεγάλη η περηφάνια που μετρώ
αν τύχει και το βρω να σφύζει από φακέλους,
μια και ευθύς φροντίζω να διανεμηθούν στους παραλήπτες.

Γιατί ο αποστολέας δεν επιθυμεί παρά το χρονισμό:
Εγκαίρως να εντυπωθεί η επιθυμία, άρδην να γίνει πράξη,
ελπίζοντας να γεννηθεί ως σκέψη στο νου του αναγνώστη.

Μα είναι πιο μεγάλη η ανακούφιση που ζω
σα βρω το γραμματοκιβώτιό μας άδειο:
δίχως καμία εκκρεμότητα, χαρτιά ή διαφημίσεις.

Γιατί το γράμμα πρέπει να πηγαίνει στον άνθρωπο,
ώστε ο άνθρωπος να μη μένει στα γράμματα,
και το χαρτί να δει τη μέρα που η βροχή δε θα το πιάνει παρά στα δέντρα.

Έτσι, κουτά, εύχομαι να ‘ναι πάντα άδειο το κουτί μας.
Δίχως τις έγνοιες για φακέλους και μ’ άχρηστους τους χαρτοκόπτες,
ίσως βαλθείς να σκίσεις με τη σκέψη την ψυχή σου.

Μαρία Σορώτου, το γένος Πρέκα

Γεύση από ξινόμηλο κι άρωμα πικραμύγδαλου
ντύναν το πιο μικρό Αρχοντικό του κόσμου.
Λέξεις ζεστές, σε μια αγκαλιά αγνή σα χάδι,
έδωσαν νόημα στην ακοινώνητη πνοή μου.

Χρόνια Πολλά μετά -αφού έχει κυλήσει το νερό-
Μέρες Αργές μετά -προτού να μου θολώσει η όψη-
σκέφτομαι και θρηνώ, θυμάμαι, ηρεμώ,
και νιώθω ευλογημένη που έζησα το πλάι σου.

Αχ και να έμελλε η ασήμαντη ζωή μου
έστω μετά από τρεις χιλιάδες εποχές
να 'ριχνε ολούθε και αναίτια ένα μισαδάκι ψυχοφώς
όπως αυτό που έχυσες στο ανείπωτο σκοτάδι μου...

"Rain" by Nazar Bilyk

Τροφή για Σκέψη

Παλιά ήτανε γέφυρες και πύργοι:
Οι γέφυρες να ενώνουνε τις σκέψεις,
οι σκέψεις να ζεσταίνουνε τους πύργους.

Παλιά ήτανε γέλια και εικόνες:
Τα γέλια να φωτίζουνε τα πρόσωπα,
τα πρόσωπα να φτιάχνουν τις εικόνες.

Όμως χωρίς να χτίσεις, να κοπιάσεις,
ο χρόνος χάνεται δίχως προσπάθεια:
εξαϋλώνεται στο υπερπέραν, θολός σαν πάντα.

Τώρα θα βρεις μονάχα πέτρες δίχως χρώματα.
Σπάσε τις πέτρες, να γίνουν χώματα,
να βγει η μουντάδα απ' τα χρώματα .

Έτσι κι εσύ, σα νέος κι άξιος ιππότης της Κασπίας,
πάρε τη μέρα σου και στύφ'τη: κάν'τη τροφή για σκέψη.
Τη μασημένη μου τροφή μην καταδέχεσαι.

Αστικός Μύθος

Λένε τον «Έρωτα» δυσνόητο

και τις γυναίκες αλλοπρόσαλλες.

Πως ψάχνουν λέξεις ανυπόγραφες

που να τις θρέφουν με ασφάλεια.

Ξέρεις τι λέω εγώ στον «Έρωτα»

κάθε που τον προβάλλουν,

χυμώδη στις εκφάνσεις του

και κάτωχρο από δήθεν αϋπνίες;

Τίποτε. Στα χέρια τον κοιτάζω μόνον

λες κι είμαι Δέκα κι είναι Γιορτή.

Εμπράκτως διερωτώμαι και διερευνώ,

επερωτώντας δίχως λόγια:

Ευθύτητα;

Ρομαντισμός;

Ωριμότητα;

Τρυφερότητα;

Αξιοπιστία;

Σταθερότητα;

Δίχως τούτα, δε μένει στον «Έρωτά» σου

παρά μια γωνίτσα πλάι στις γραμμές:

ορμητήριο για να σε προσπεράσει ιλιγγιώδης,

άπιαστος στην υπερβολική του ομορφιά.

Αυτός ας φύγει. Να βρει το δρόμο του.

Να τραφεί απορρίψεων για να δυναμώσει.

Μήπως το δει: Θεός δεν είναι παρά Παιδί,

Ανάπηρο Συναισθημάτων και πώς να του κακιώσεις...

Βήματα

Τι θα ‘κανες αν…
…ξεγυμνωνόσουν μπρος στον καθρέφτη κάποιου άλλου;
…έριχνες στην πυρά το θεόρατο επικοινωνιακό σου χάρτη;
…κάποιος έκαιγε το βήμα που δεν τολμούσες να βαδίσεις;

Πώς θα ‘νιωθες όταν…
…θα σ’ έκρυβε στην αγκαλιά του αυτός που χτύπησες με τη γροθιά σου;
…θα σ’ έπιανε απ’ τον καρπό ο πάλαι ποτέ που αδύναμα στηρίχθηκε στον ώμο σου;
…θα σου ‘διναν απλόχερα φιλελεύθερες αποκρίσεις αντί να σε ρωτούν τα νόμιμα;

Δε θέλω να γίνω παρά η αιτία να θυμάσαι…
…ότι δε φέρουν όλοι οι άνθρωποι ασπίδες.
…ότι δε στέκονται όλα τα σώματα στις πληγές.
...πως παραμένει αυτοπληρωτική η Οδός της Έκθεσης.

Μήπως και δεις με τη ματιά σου το παραπέρα σου σαν Άνθρωπος.
Να μη σου φταίει πια ο Κόσμος, να μη σε ορίζει η όση Τύχη, να μη στα φέρνει έτσι η Μοίρα.
Να γίνεις Εσύ∙ να μείνεις Εσύ∙ να ξέρεις ποιος Είσαι και γιατί Είσαι έτσι.
Να προχωρώ κι Εγώ∙ να μένω Εγώ∙ να μου θυμίζω πως κάπου εκεί έξω υπάρχεις κι Εσύ.

Όμορφες Λέξεις

Υπάρχει το Λιμάνι που προκρίνει τους καλούς απ’ τους κακούς.
Που σφύζει από δυσάνεκτους πριν τη μακροθυμία,
να μπαίνουνε μνησίκακοι, να γίνονται αμνησιακοί.

Υπάρχει κι η Πλατεία του Έλληνα, και έχει δύο όψεις:
Από τη μία διδάσκονται Νόμοι του τέως Κράτους.
Από την άλλη καταστρατηγούνται όλοι οι Κανόνες της Ζωής.

Κι εσύ να αποφαίνεσαι θυμοσοφικά για «Έρωτες Δύσκολους»,
και να βαραίνεις, μ’ ένα ουίσκι σου, το άκαμπτο εξώφυλλο
σε μια ζωή σαν αποτέλεσμα μιας πράξεως∙ συμβολαιογραφικής.

Δίχως ευχή να διαπλεύσει ένα καράβι σου τις πύλες κάποιας πρόκρισης.
Κι ούτε μ’ οργή μπρος στις απονενοημένες σύριγγες μιας στείρας ανασφάλειας.
Βουβός στ' ακουστικά, άχρωμος στα προκείμενα: άοσμος όσο αειθαλής.

Είμαι συχνά ρομαντική με τους ανθρώπους: τόσο συχνά είμαι λάθος!
Κι όσο το αίσθημα θα διαπομπεύεται για άκρατη συναίσθηση,
τόσο θα ξεμακραίνω απ’ τη βούλησή σου να μη δημιουργείς παρά όμορφες λέξεις.